• TwitterFacebookRss feed

Οι «παγίδες» του Outplacement

Πάνος Μπαλτάς Operation Manager της People for Business

 

Η συρρίκνωση της οικονομίας οδηγεί σε απώλεια θέσεων εργασίας, καθώς όλο και περισσότερες εταιρείες αναγκάζονται να προβούν σε μειώσεις προσωπικού.

Ένας τρόπος για να γίνει λιγότερο επώδυνη η διαδικασία αυτή για τους υπαλλήλους που αποχωρούν, είναι η παροχή υπηρεσιών Outplacement.

Το Outplacement (Eπανατοποθέτηση) είναι εξορισμού μία υπηρεσία, το κόστος της οποίας καλύπτεται από την εταιρεία και αποσκοπεί στο να επανατοποθετήσει σε νέες θέσεις εργασίας τους υπαλλήλους που αποδεσμεύονται.

Τα οφέλη, θεωρητικά, είναι πολλαπλά. Για την εταιρεία είναι μια ενίσχυση της εταιρικής και κοινωνικής της εικόνας. Για τους εργαζόμενους που αποχωρούν, αποτελεί ένα δείγμα αναγνώρισης  της προσφοράς τους και μια ουσιαστική υποστήριξη σε μία δύσκολη στιγμή. Για τους υπαλλήλους που παραμένουν, μία έμπρακτη απόδειξη πως η επιχείρηση νοιάζεται γι’ αυτούς και δεν τους θεωρεί αναλώσιμους.

Την υπηρεσία παρέχει συνήθως μία εξωτερική εταιρεία συμβούλων. Τα διάφορα στάδια που πιθανότατα περιλαμβάνει μέχρι την επανατοποθέτηση είναι: η ψυχολογική υποστήριξη μέσω ατομικών ή ομαδικών συναντήσεων, η συγγραφή βιογραφικού και αποστολή του σε πιθανούς εργοδότες, η εκπαίδευση του συμμετέχοντα στις συνεντεύξεις και τεχνικές διαπραγμάτευσης αμοιβών κλπ.

Πόσα από αυτά όμως πραγματικά ισχύουν; Μήπως η μεγάλη άνθηση, που λόγω των παγκοσμίων οικονομικών συνθηκών, γνωρίζουν οι υπηρεσίες αυτές έχουν οδηγήσει σε έκπτωση στην ποιότητά τους,  στην «τυποποίηση» και μαζικοποίησή τους και τελικά στην απαξίωση; Δυστυχώς η απάντηση φαίνεται να είναι καταφατική, αν κρίνουμε από τις απόψεις των συμμετεχόντων, κάνοντας  μια γρήγορη αναζήτηση στο διαδίκτυο: επιφανειακή προσέγγιση, έλλειψη εξατομικευμένης συμβουλευτικής υποστήριξης, βιογραφικά «κονσέρβα» και μαζική, μη στοχευμένη αποστολή τους.

Ακόμη και ο ορισμός της υπηρεσίας ως outplacement (επανατοποθέτηση, η ατυχής μετάφραση), φαίνεται να εστιάζει στα λάθος πράγματα:

out- όπως λέμε «έξω», τονίζει στον συμμετέχοντα ότι βρίσκεται πλέον εκτός εταιρείας και εκτός αγοράς εργασίας

placement- όπως λέμε τοποθέτηση, δηλαδή σου εγγυώμαι ότι θα σου βρω δουλειά

Μήπως απλά δίνουμε φρούδες ελπίδες σε έναν άνθρωπο που μόλις έχασε τη δουλειά του; Στο σημερινό οικονομικό περιβάλλον, ποιες οι προοπτικές επανατοποθέτησης, πχ για έναν τραπεζικό υπάλληλο που ξαφνικά μένει άνεργος; Να ξαναβρεί την ίδια δουλειά σε άλλη τράπεζα;

 Δεν μπορείς να υπόσχεσαι σε κάποιον, ότι με τον τρόπο που σκεφτόταν κι ενεργούσε μέχρι σήμερα, θα βρει την ίδια δουλειά με αυτή που έκανε πριν. Όλοι λίγο-πολύ θεωρούσαμε αυτονόητο ότι σήμερα εργάζομαι σε αυτό το χώρο, αύριο θα είμαι στον ίδιο χώρο και θα κάνω λίγο-πολύ την ίδια δουλειά. Ίσως σε άλλη εταιρεία και ίσως με λίγο καλύτερα λεφτά.

 

 Αντί λοιπόν για επανατοποθέτηση, σκοπός τέτοιων υπηρεσιών πρέπει να είναι ο επαναπροσδιορισμός, η επαναστοχοθέτηση  της επαγγελματικής μας ζωής με βάση τις ικανότητες  και τις δεξιότητες που έχουμε αποκτήσει μέχρι σήμερα. Οι αλλαγές έρχονται γρηγορότερα απ’ ότι μπορούμε να αφομοιώσουμε και όποιος καταφέρει  να προσαρμοστεί  στα νέα δεδομένα θα επιτύχει.

Για τους λόγους αυτούς, σε παγκόσμιο επίπεδο πλέον, χρησιμοποιείται περισσότερο ο όρος Transition Counseling (Συμβουλευτική Μετάβασης Καριέρας) αντί του outplacement. Δίνεται έμφαση στην παροχή εξατομικευμένων συμβουλευτικών υπηρεσιών, όχι με τη μορφή διάλεξης/σεμιναρίου αλλά μέσω διαδραστικών workshops,  που θα βοηθήσουν το άτομο: να διαχειριστεί την αλλαγή, να επαναπροσδιορίσει το «τι μπορεί» και «τι θέλει» επαγγελματικά και  να εκπαιδευτεί στο πώς μπορεί να το διεκδικήσει,  χρησιμοποιώντας όλα τα σύγχρονα μέσα, όχι μόνο κατά τη διάρκεια της συμμετοχής του στο πρόγραμμα, αλλά και στο μέλλον από μόνος του. Εστιάζουν δηλαδή στη μεθοδολογία αναζήτησης του αποτελέσματος και πρέπει να παρέχονται όχι απλά από εξειδικευμένους συμβούλους (δεν αρκούν μόνο οι τεχνικές γνώσεις ή τα πτυχία) αλλά από συμβούλους έμπειρους, που διαθέτουν τόσο επαγγελματική όσο και εμπειρία ζωής. Λόγω της σπουδαιότητας τους, τέτοια προγράμματα είναι ανάγκη κι όχι πολυτέλεια. Οφείλουν λοιπόν και οι εταιρείες συμβούλων να επανεξετάσουν την οικονομική τους πολιτική, ώστε να τα κάνουν πιο προσιτά, τόσο στις εταιρείες όσο και στα άτομα που επιθυμούν από μόνα τους να συμμετάσχουν.

 


Κέρδος