Το στοίχημα του Ρυθμιστικού

Αν δεν υπήρχε το διπλωματικό θρίλερ γύρω από την αναζήτηση λύσης για το χρέος, η ανακοίνωση της πρότασης για το νέο Ρυθμιστικό Σχέδιο της Αθήνας θα ήταν ενδεχομένως η σημαντικότερη είδηση της ημέρας.

Το νέο Ρυθμιστικό Σχέδιο έρχεται ακριβώς 26 χρόνια μετά το πρώτο θεσμοθετημένο σχέδιο και κατά τους συντάκτες του επιχειρεί να δώσει ένα ρεαλιστικό όραμα με προοπτική, βιώσιμη κατεύθυνση και διέξοδο στην οικονομική, περιβαλλοντική και κοινωνική κρίση.

Ως αξίωμα ουδεμία αντίρρηση. Αλλωστε, κάθε ρυθμιστικό σχέδιο αποτελεί ουσιαστικώς έναν «καταστατικό χάρτη», ένα πλαίσιο για κάθε δραστηριότητα, είτε αυτή είναι οικιστική είτε είναι περιβαλλοντική είτε οικονομική - υπό την έννοια ότι θέτει όρους και όρια που άλλα μπορεί να ευνοούν και άλλα να καταπνίγουν κάθε αναπτυξιακή πρωτοβουλία.

Από μία πρώτη ανάγνωση (η διαβούλευση άλλωστε θα προκαλέσει πλήθος θέσεων και αντιθέσεων), πράγματι το σχέδιο του νέου Ρυθμιστικού επιχειρεί να βάλει κάποια πράγματα στη θέση τους και ευνοεί την επιχειρηματικότητα σε όλα τα επίπεδα της παραγωγής.

Ωστόσο, όπως το προ εικοσιεξαετίας Ρυθμιστικό, έτσι και τούτο το νέο έρχεται με καθυστέρηση και επιχειρεί μέσα σε ένα ήδη άναρχα δομημένο περιβάλλον. Ουσιαστικώς επιχειρεί να διασώσει ό,τι διασώζεται και να «χτίσει» πάνω σε αυτό.

Ενα τρανταχτό παράδειγμα αποτελεί η Ανατολική Αττική, η οποία μετά τη δημιουργία του αεροδρομίου και της Αττικής Οδού, αφέθηκε στην τύχη της, αφέθηκε να οικοδομηθεί άναρχα, χωρίς τις βασικές υποδομές. Η αγροτική γη χάνεται, η βιοτεχνία ξεφυτρώνει ατάκτως ερριμένη, μεγάλα εμπορικά κέντρα δημιουργούνται στη μέση των αμπελώνων, οι λόφοι ανοικοδομούνται ως τις κορυφές τους. Ουσιαστικώς, ο Υμηττός παίζει τον ρόλο του κατόπτρου: Ο,τι έγινε στα δυτικά του στις δεκαετίες του '60 και '70 γίνεται τώρα στα ανατολικά του.

Το Ρυθμιστικό Σχέδιο έπρεπε να είχε γίνει με την πρώτη ένδειξη ότι η περιοχή πρόκειται να αστικοποιηθεί. Αλλά και τώρα δεν είναι αργά. Αρκεί με την εμπειρία του πρώτου θεσμοθετημένου Ρυθμιστικού Σχεδίου του 1985, να υλοποιηθεί πιστά χωρίς υπαναχωρήσεις και παρερμηνείες. Διότι τα συμφέροντα της γης είναι τεράστια και αμείλικτα. Αλλά και η γη μπορεί να γίνει ταυτόχρονα και φιλόξενη για τους πολίτες και μοχλός οικονομικής ανάπτυξης και ευημερίας.


Κέρδος   21/7/2011