• TwitterFacebookRss feed

Η Ομάδα Λαϊκών Αγωνιστών ανέλαβε την ευθύνη για τη βόμβα στο Εφετείο

Με προκήρυξη που αναρτήθηκε στο Indymedia η Ομάδα Λαϊκών Αγωνιστών (όπως εκτιμούσε εξαρχής η αστυνομία) ανέλαβε την ευθύνη για τη βόμβα που εξεράγη την Παρασκευή 22 Δεκεμβρίου στο Εφετείο της Αθήνας.   

 

 

 

Η Ομάδα Λαϊκών Αγωνιστών επιτίθεται στην δικαιοσύνη που την χαρακτηρίζει « ΟΠΛΟ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ» και σημειώνει «είναι σαν τα φίδια. Δαγκώνει μόνο τους ξυπόλητους».


Στα χρόνια της μνημονιακής επέλασης το κεφάλαιο έχει βρει στην αστική "δικαιοσύνη" ένα στήριγμα με ειδικό ρόλο και ενεργή συμμετοχή στη διαρκή και βάρβαρη αντικοινωνική επίθεση που βιώνουμε. Κι αυτό δεν συμβαίνει τυχαία φυσικά, αλλά προκύπτει από την ίδια τη θεσμική και ταξική της φύση. Πρέπει να αφαιρέσουμε από την αστική "δικαιοσύνη" το φωτοστέφανο της "ουδετερότητας" και του "κοινού συμφέροντος ολόκληρης της κοινωνίας", που της έχει προσδώσει η κυρίαρχη ιδεολογία και να δούμε το ρόλο της στην πραγματική ζωή. Κι αυτό δεν το κάνουμε για φιλολογικούς λόγους, αλλά επειδή γνωρίζουμε καλά πως στον ταξικό πόλεμο που μαίνεται αδιάκοπα η μάχη των ιδεών είναι μια υλική μάχη. Το ξεσκέπασμα της αστικής ιδεολογίας είναι ένα ακόμα επαναστατικό καθήκον. 



Η κυρίαρχη ιδεολογία ταυτίζει τη βούληση και τα συμφέροντα μιας χούφτας πλουτοκρατών με τη γενική βούληση ολόκληρης της κοινωνίας. Στην πραγματικότητα όμως, η αστική δικαιοσύνη είναι ένα από τα συστατικά στοιχεία του εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και βρίσκεται υπό την πλήρη κατοχή των ιδιοκτητών των μέσων παραγωγής. Τους εκμεταλλευτές, τους βιομήχανους, τους εφοπλιστές, τους πλουτοκράτες και τα μαντρόσκυλά τους προστατεύει η "Δικαιοσύνη" από τα γεννοφάσκια της. Ως ειδικός γραφειοκρατικός μηχανισμός καταναγκασμού έχει ως βασικό στόχο την επιβολή της ταξικής ισχύος της αστικής τάξης, τη θωράκιση και περιφρούρηση των συνολικών και συλλογικών συμφερόντων της και την παγίωση της δικτατορίας της (υπό τον μανδύα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας). Με δυο λόγια, η "Δικαιοσύνη" δεν είναι τυφλή αλλά φορά ταξικά γυαλιά.


Από την άλλη, υπάρχουν ορισμένες πλευρές που ενδεχομένως να δημιουργούν σύγχυση σχετικά με την ταξική φύση της αστικής "δικαιοσύνης" και να συσκοτίζουν τον πραγματικό της ρόλο, παρουσιάζοντάς την ως ουδέτερο διαταξικό διαιτητή. Οι εσωτερικές αντιφάσεις του κυρίαρχου αστικού μπλοκ (π.χ. η σύγκρουση της κυβέρνησης με το δικαστικό σώμα για μισθολογικά ή άλλα ζητήματα) μπορεί να οδηγήσουν στην αυταπάτη πως μια επιχείρηση "Καθαρά Χέρια" αλά Ντι Πιέτρο, από "τίμιους δικαστές", θα φέρει τη σωτηρία από το διεφθαρμένο πολιτικό προσωπικό. Ή, και σε πιο δομικό επίπεδο, η αντανάκλαση στο ίδιο το Δίκαιο (και στην πρακτική του εφαρμογή) του συσχετισμού δύναμης ανάμεσα στις τάξεις και η ενσωμάτωση σε αυτό ορισμένων κατακτήσεων των υποτελών τάξεων, μπορούν να σκορπίσουν την αυταπάτη και την ψεύτικη ελπίδα σε μεγάλα τμήματα της κοινωνίας πως αρκούν κάποιοι τίμιοι Τερτσέτηδες για να σώσουν τον λαό καταργώντας μέσω της δικαστικής οδού τα μνημόνια. Σαφώς και δεν υποτιμάμε οποιαδήποτε κατάκτηση των καταπιεσμένων, ακόμα κι όταν αυτή εμφανίζεται στο ήδη ναρκοθετημένο και δομικά εχθρικό νομικό εποικοδόμημα, μιας και η κάθε (έστω και μικρή) νίκη στο πεδίο του Δικαίου αποτελεί αποκρυστάλλωση σε νομική μορφή της αδιάκοπης ταξικής πάλης. Πρέπει να περιφρουρούμε την κάθε κατάκτηση και όχι να την υποτιμάμε επειδή παίζουμε εκτός έδρας, στο γήπεδο του εχθρού. Από την άλλη, όμως, ο φετιχισμός της νομιμότητας που διαχέει ύπουλα το δηλητήριό του στις λαϊκές μάζες, αποτελεί εμπόδιο στην ανάπτυξη του ταξικού κινήματος και πρέπει να αντιμετωπιστεί με αποφασιστικότητα ως εχθρός. Όχι μονάχα επειδή κινείται εντός της κυρίαρχης αστικής ιδεολογίας, αλλά κι επειδή σαμποτάρει στην πράξη τα ταξικά μας συμφέροντα, σκορπώντας σε πρώτο βαθμό ειρηνιστικές αυταπάτες και φρούδες ελπίδες και στο τέλος απογοήτευση και παραίτηση. Οι εκμεταλλευόμενοι μονάχα με τη δίκαιη λαϊκή αντιβία και τη συλλογική τους ανυπακόη μπορούν να απαντήσουν στην καταιγιστική βία που δέχονται. Μονάχα η ταξική οργάνωση και η έμπρακτη αμφισβήτηση του κρατικού μονοπωλίου στη βία μπορεί να σταθεί πραγματικό ανάχωμα στη μνημονιακή καταιγιστική επίθεση. Οποιαδήποτε ελπίδα ανάθεσης είναι αποπροσανατολιστική και εχθρική και πρέπει να χτυπηθεί ιδεολογικά και πολιτικά.



Η αστική δικαιοσύνη όχι μονάχα δεν μπορεί να σταθεί στο πλευρό του δοκιμαζόμενου λαού, αλλά από την ίδια της τη θεσμική φύση σε περιόδους καπιταλιστικής κρίσης, όπως είναι η σημερινή, βαθαίνει ακόμα περισσότερο τον αντιδραστικό, αντεργατικό και αντικοινωνικό της ρόλο. Παρά τις όποιες (σπάνιες κι αυτές) φιλολαϊκές αποφάσεις που παίρνονται από τις κατώτερες βαθμίδες του δικαστικού σώματος, τόσο το γενικό πλαίσιο του αστικού Δικαίου όσο και η κεντρική κατεύθυνση της εφαρμογής του ορίζονται ευθέως από τα ταξικά συμφέροντα του κεφαλαίου, ως νομική έκφραση και πραγμάτωση των σχέσεων εκμετάλλευσης. Ταυτόχρονα, η ιεραρχική εξάρτηση των ανώτερων βαθμίδων της δικαστικής εξουσίας από τον στενό πυρήνα του κρατικού μηχανισμού (την εκτελεστική εξουσία) περιορίζει την όποια σχετική του αυτονομία, που στην επίσημη αστική ιδεολογία εμφανίζεται ως "διάκριση των εξουσιών". Οι ανώτερες βαθμίδες, όπως ο Άρειος Πάγος και το Συμβούλιο της Επικρατείας, που διαμορφώνουν τη νομολογία και το ευρύτερο πλαίσιο της νομικής πολιτικής που διαχέεται στις υφιστάμενες βαθμίδες, διορίζονται απευθείας από την κυβέρνηση. Έτσι, παρά την όποια γκρίνια εκφράζουν τα θεσμικά όργανα του δικαστικού σώματος, όπως η Ένωση Δικαστών και Έισαγγελέων που είχε το θράσος να εκδόσει πέρσι μια υποκριτική ανακοίνωση ενάντια στο μνημόνιο διαρκείας και τον αντιασφαλιστικό νόμο που πέρασε από τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ, η ίδια η ταξική θέση των δικαστών, η προκαθορισμένη αστική φύση του Δικαίου που εφαρμόζουν και η ιεραρχική τους εξάρτηση από την εκτελεστική εξουσία τους θέτει απέναντι από το προλεταριάτο. 



Γι αυτό και το ΣτΕ στο όνομα της "προστασίας του δημοσίου συμφέροντος" νομιμοποίησε τα μνημόνια και τις πολιτικές αφαίμαξης της κοινωνικής πλειοψηφίας για να προστατέψει τα συμφέροντα των αξιοσέβαστων λήσταρχων της τοκογλυφίας. Η ιμπεριαλιστική εξάρτηση, η γενικευμένη φτωχοποίηση και εξόντωση της κοινωνίας, η λεηλασία της δημόσιας περιουσίας και η κλοπή του κοινωνικού πλουτου από τους γύπες του διεθνούς και εγχώριου κεφαλαίου, δεν είναι τίποτε άλλο για το ΣτΕ παρά "προστασία του δημοσίου συμφέροντος". Το ίδιο νόμιμες και συνταγματικές έκρινε το ΣτΕ τις περικοπές των μισθών και των συντάξεων για λόγους δημοσιονομικής προσαρμογής, αποδεικνύοντας για μια ακόμα φορά πως το δικαστικό σώμα στο σύνολό του (και ιδιαίτερα οι ανώτερες βαθμίδες του) έχει μετατραπεί ολόψυχα σε βαστάζο των μνημονιακών πολιτικών.

 

Σε άλλο σημείο στην προκύρηξη αναφέρεται πως ο « ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΙ Η ΑΣΤΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΟ ΠΛΥΝΤΗΡΙΟ ΤΟΥ» 

 

Ζητούν αλληλεγγύη στους πολιτικούς και κοινωνικούς κρατούμενους και προαναγγέλουν νέο κύκλο κοινωνικής αντεπίθεσης. 

 

Και καταλήγουν: ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΛΟΓΟ ΝΑ ΤΟΥΣ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ ΕΧΟΥΝ ΚΑΘΕ ΛΟΓΟ ΝΑ ΜΑΣ ΤΡΕΜΟΥΝ

πηγή thetoc.gr


Κέρδος online   28/12/2017 7:30

Σχόλια:

Ονομα:
Σχόλιο:
Gianis
Αναρτήθηκε 28/12/2017 9:56:54 πμ
NA KAI ENA NEO:: OMADA LATRONARKOMANON ALHTON POY ISOS ANHKH STO KAMENO AYTH TH FORA KAI OXI STO SYRIZA, POY FYSIKA THELOYN OI EFHMERIDES NA GRAPSOYN KAI GIA AYTA TA YPOKEIMENA